Don't drink and drugs (ikalawang bahagi)
(pagpapatuloy ng unang bahagi)
Kaya naman, naaliw ako nang mabasa ko ang isang artikulong sinulat ni James Warren, isang batikang historyador. Sa kanyang artikulong, "The Singapore rickshaw pullers: the social organization of a coolie occupation, 1880-1940," pinag-aralan niya ang kasaysayan ng mga rickshaw pullers sa Singapore sa panahon ng unti-unting pag-unlad ng naturang bansa at ng kaalinsabay na pag-usbong ng rickshaw bilang isang popular na mode of transportation sa pagitan ng 1800's at 1900's. Rickshaw y'ung parang karitong sinasakyan ng isa o dalawang tao at hinihila ng isa pa. Parang kalesa pero sa halip na kabayo, e tao ang humihila at tumatakbo. Kumbaga sa konteksto natin, katumbas ng traysikel ang rickshaw. Murang transpo na angkop para sa iilang pasahero at para lamang sa maiigsing biyahe.
Ayon kay Warren, merong four evils na kinalolokohan ang mga "tsuper" o taga-hila ng rickshaw sa Singapore: alkohol, sugal, prostitusyon, at opium.
Opium? D'un ako nalabuan. E 'di ba downer ang opium? Nakahilata ang mga adik nito habang panay ang singhot sa isang mahabang pipa (tulad ng mga adik na makikita sa larawan sa ibaba). Kung isa kang taga-hila ng kariton na may kargang tao, medyo kakaiba na opium ang titirahin mo para makatagal sa biyahe. Kaya nga shabs ang tinitira ng mga drayber ng trak dahil kailangan nilang magising at maging aktibo magdamag. E, paano pa kaya ang mga taga-hila ng rickshaw na hindi nagmamaneho kundi literal na humihila ng mga pasahero gamit ang kanilang sariling brute force? Kung isa kang pasahero ng rickshaw, medyo di yata okey na lango sa opium ang taga-hila.
Pero sa paliwanag ni Warren, instrumento ang opium upang takasan ng taga-hila ang hirap ng kanyang trabaho. Maliit na nga ang kita, bugbog pa sa trabaho, ano pa bang matitira para sa kanila para ibiging mabuhay sa mundo? Idagdag pa rito ang katotohanang halos lahat sa kanila ay mga dayo galing Tsina na nakikipagsapalaran sa Singapore para magkaroon ng magandang kinabukasan. Sa kasamaang palad, pagdating nila sa Singapore at matapos ang maraming araw ng paghihila, matutuklasan din nilang wala namang umaasenso sa paghihila samantalang ang mga may-ari ng rickshaws ang tanging yumayaman.
Para sa isang naghihikahos na "probinsyanong Intsik" sa gitna ng "modernidad" na inaalok ng Singapore (in the form of sex, drugs, gambling and alcohol), mahirap yata ang tumanggi.
Sinangguni:
Warren, James. "The Singapore rickshaw pullers: the social organization of a coolie occupation, 1880-1940" sa James Warren. At the edge of Southeast Asian history. Quezon City: New Day, 1987.
Mga larawan mula sa commons.wikimedia.org.
Kaya naman, naaliw ako nang mabasa ko ang isang artikulong sinulat ni James Warren, isang batikang historyador. Sa kanyang artikulong, "The Singapore rickshaw pullers: the social organization of a coolie occupation, 1880-1940," pinag-aralan niya ang kasaysayan ng mga rickshaw pullers sa Singapore sa panahon ng unti-unting pag-unlad ng naturang bansa at ng kaalinsabay na pag-usbong ng rickshaw bilang isang popular na mode of transportation sa pagitan ng 1800's at 1900's. Rickshaw y'ung parang karitong sinasakyan ng isa o dalawang tao at hinihila ng isa pa. Parang kalesa pero sa halip na kabayo, e tao ang humihila at tumatakbo. Kumbaga sa konteksto natin, katumbas ng traysikel ang rickshaw. Murang transpo na angkop para sa iilang pasahero at para lamang sa maiigsing biyahe.
Ayon kay Warren, merong four evils na kinalolokohan ang mga "tsuper" o taga-hila ng rickshaw sa Singapore: alkohol, sugal, prostitusyon, at opium.
Opium? D'un ako nalabuan. E 'di ba downer ang opium? Nakahilata ang mga adik nito habang panay ang singhot sa isang mahabang pipa (tulad ng mga adik na makikita sa larawan sa ibaba). Kung isa kang taga-hila ng kariton na may kargang tao, medyo kakaiba na opium ang titirahin mo para makatagal sa biyahe. Kaya nga shabs ang tinitira ng mga drayber ng trak dahil kailangan nilang magising at maging aktibo magdamag. E, paano pa kaya ang mga taga-hila ng rickshaw na hindi nagmamaneho kundi literal na humihila ng mga pasahero gamit ang kanilang sariling brute force? Kung isa kang pasahero ng rickshaw, medyo di yata okey na lango sa opium ang taga-hila.
Pero sa paliwanag ni Warren, instrumento ang opium upang takasan ng taga-hila ang hirap ng kanyang trabaho. Maliit na nga ang kita, bugbog pa sa trabaho, ano pa bang matitira para sa kanila para ibiging mabuhay sa mundo? Idagdag pa rito ang katotohanang halos lahat sa kanila ay mga dayo galing Tsina na nakikipagsapalaran sa Singapore para magkaroon ng magandang kinabukasan. Sa kasamaang palad, pagdating nila sa Singapore at matapos ang maraming araw ng paghihila, matutuklasan din nilang wala namang umaasenso sa paghihila samantalang ang mga may-ari ng rickshaws ang tanging yumayaman.
Para sa isang naghihikahos na "probinsyanong Intsik" sa gitna ng "modernidad" na inaalok ng Singapore (in the form of sex, drugs, gambling and alcohol), mahirap yata ang tumanggi.
Sinangguni:
Warren, James. "The Singapore rickshaw pullers: the social organization of a coolie occupation, 1880-1940" sa James Warren. At the edge of Southeast Asian history. Quezon City: New Day, 1987.
Mga larawan mula sa commons.wikimedia.org.
posted by mike pante at 9:06 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home