Parking Boys

Dati, hindi ako nagbibigay ng anuman sa mga lalaking napre-presentang magbabantay o tutulong sa pag-atras ng kotse sa parking lot. Bakit ako magbibigay? Una, hindi ko hiningi ang tulong niya. Ikalawa, kaya kong umatras mag-isa mula sa pagkakaparada. At ikatlo, kapag nagbigay ako, nangangahulugang payag ako sa ginagawa nila. Kung magbibigay ako, para kong linimusan ang isang bruskong barako na kaya namang kumayod kung gugustuhin niya. Hindi yata tama iyon.

At kung hindi ako magbibigay sa parking boys, lalong hindi rin sa mga paslit na parking boys. Kaya minsan, sinasabi ko na agad sa batang umaaligid sa kotse na hindi ako magbibigay. Baka mag-effort pa siyang sumenyas sa pag-atras ko tapos "tatakasan" ko rin pala. Worse, baka maatrasan ko pa siya. Iyon ang iniisip ko dati.

Pero ngayon, nagdadalawang-isip ako. Baka hindi naman ganun kasimple. Baka naman may trabaho talaga ang parking boys at ginagawa lamang nila ito pagkatapos ng kanilang "day job" (Bagamat hindi ata angkop gamitin ang kataga, wala na akong maisip na iba pang panghalili.) upang may maidagdag, kahit kaunti, sa kanilang kita. Para bang mga tsuper ng dyip na naghahalinhinan sa pagiging barker sa terminal. Habang nakapila pa ang dyip ni Boy Tusok sa terminal, magbabarker muna siya para kay Boy Iling na papasada na para may kaunting barya, kaysa nga naman matulog lang siya.

Iba namang kaso kapag paslit. Kapag inabutan mo ng barya, baka isipin niyang mas mabuti na'ng maging parking boys kaysa sa mag-aral. Sa eskwela, pagod ka na, wala ka pang baon. Sa kalye, at least, may barya ka. Haay...buhay.